อ่านฉลากโภชนาการอย่างไรให้เลือกอาหารได้ง่ายขึ้น

ขั้นแรกคือหน่วยบริโภค ไม่ใช่แคลอรี

ตัวเลขพลังงานและสารอาหารบนฉลากอ้างอิงต่อหนึ่งหน่วยบริโภค หากบรรจุภัณฑ์มีสองหน่วยและกินหมด ปริมาณที่ได้รับอาจเป็นสองเท่า FDA เน้นว่าหน่วยบริโภคสะท้อนปริมาณที่คนมักกิน ไม่ใช่คำแนะนำว่าควรกินเท่าไร

เวลานำสองผลิตภัณฑ์มาเปรียบเทียบ ให้ทำให้หน่วยใกล้เคียงกันก่อน เช่น ต่อ 100 กรัม ต่อหนึ่งถ้วย หรือปริมาณที่คุณจะกินจริง มิฉะนั้นสินค้าที่ตั้งหน่วยเล็กกว่าอาจดูพลังงานหรือน้ำตาลต่ำกว่าทั้งที่ไม่ใช่

ใช้ %DV เป็นทางลัด

เปอร์เซ็นต์คุณค่ารายวันหรือ %DV ช่วยบอกว่าสารอาหารหนึ่งหน่วยมีมากหรือน้อยเมื่อเทียบกับกรอบอาหารทั้งวัน FDA ใช้ 5% DV หรือน้อยกว่าเป็นค่าต่ำ และ 20% DV หรือมากกว่าเป็นค่าสูง

สำหรับคนทั่วไป มักเลือกใยอาหารให้สูงขึ้น และเลือกไขมันอิ่มตัว โซเดียม และน้ำตาลเติมเพิ่มให้ต่ำลง แต่ผู้มีโรคไต เบาหวาน ความดันสูง หรือความต้องการเฉพาะควรยึดคำแนะนำจากทีมรักษา

อ่าน 4 จุดในเวลาไม่ถึงหนึ่งนาที

ใช้ลำดับเดิมทุกครั้งเพื่อให้การเปรียบเทียบง่ายขึ้น และไม่ต้องตัดสินอาหารว่า “ดี” หรือ “แย่” จากตัวเลขเดียว

• หน่วยบริโภคและจำนวนหน่วยต่อบรรจุภัณฑ์
• พลังงานต่อปริมาณที่คุณกินจริง
• ใยอาหารและโปรตีน เพื่อดูว่าอาหารช่วยให้มื้อมีโครงสร้างเพียงใด
• น้ำตาลเติมเพิ่ม โซเดียม และไขมันอิ่มตัว โดยเลือกตัวที่สำคัญกับสุขภาพของคุณ

อย่าหยุดที่ด้านหน้าซอง

คำอย่าง “ธรรมชาติ” “ฟิต” หรือ “ไขมันต่ำ” ไม่ได้สรุปคุณภาพอาหารทั้งหมด เปิดดูรายการส่วนประกอบและฉลากด้านหลังด้วย รายการส่วนประกอบเรียงจากสิ่งที่มีน้ำหนักมากไปน้อย ช่วยให้เห็นน้ำตาล น้ำมัน หรือธัญพืชที่เป็นส่วนหลัก

ฉลากของสหรัฐฯ และไทยมีรูปแบบและค่าอ้างอิงไม่เหมือนกันทั้งหมด จึงควรใช้ตัวเลขบนผลิตภัณฑ์ที่ซื้อจริงและคำแนะนำของหน่วยงานไทยเป็นหลักเมื่อมีข้อกำหนดเฉพาะ อย่างไรก็ตาม หลักการดูหน่วยบริโภคก่อนยังใช้ได้ทั่วไป